Üstadım.. Sen gittin bahar asar günlere bırakıp bizleri.. Göremedik ne Nebi'yi ne Seni, ne Ebu Bekir'i ne Ömer'i... Gözlerimiz yetim kaldı, gönüllerimiz de yaşadık beraberliği.. Adanmış bir ömür bıraktın ardında üstadım, o ömre, hasretle hayretle, tebrikle bakıyoruz.. Bize de Ya Rab diyoruz bizede adanmış ömür ve gönül ver.. Düşüyoruz üstadım çoğu zaman hemde, elimizden hakikatler tutuyor senin ile konuşurken eserlerinle diriliyor herşey baharımız oluyor.. İhtiyaç şedid şimdi üstadım,, içinde olan bile gafil, bilen dahi bazen nasipsiz kalıyor.. Elinden tutulacak imanlar varken, kendi imanımız elimizden kayıyor.. Yorgunuz üstadım.. Bizi ancak nurlar dinlendiriyor.. Gıdamız, nefesimiz, adımımız, mecalimiz hep o, hep sığındığımız ne yaşasak ondan teselli ve ondan gayrısını bulamadığımız o üstadım.. Nasıl teşekkür edeceğiz sana ve kahraman dava arkadaşlarına, nasıl yakalayacağız Hüsrev üstadın sadakatini.. Çekilen bir cefanın şimdi meyvesini yerken, vefanın yerini nasıl doldu...
