Fûreyâ

Kendimizi suyun bulanıklığı ile yaşamaya mahkum eden, yine kendimizdik.. Ya çiçek olmalıydık ya su Ya toprak ya gökyüzü Çiçek de yeri gelir solar Su da yeri gelir basar Toprak da yeri gelir kayar Gökyüzü de yeri gelir kararır İyisi ve kötüsü ile var, var olan ne varsa Sende ilk bahar ve son baharınla varsın...  Hiç bir yol boşa adım değil, gel yoldan dönmek yerine attığımız adımlara çiçek ekelimm,  Gel yürümeyi eziyet değil meziyet bilelim,  Gel yoldaki taşlara taş değil çiçeksin sen diyelim gülsün...  Gel en çok gülü sevelim dikenine sarılalım, akan kanları yolumuza renk yapalım,  Gel yokuşlara koşalım ki düşmeden çıkalım,  Gel her mevsimin tadına varalım...  Su olalım akalım, kayaları delelim yine de dönmeyelim......

İçini kavuranın ateş değil su olduğunu ne zaman bileceksin?,  Karanlığın bir ızdırabı olmadığını, aydınlığın gözü yaktığını ne zmn göreceksin¿ Düşmenin acıtmadığını, nasıl kalkarımın yaraladığını bilip de, ne zmn düşmekten korkmak yerine, düşmeyi kalkmanın gereği bileceksin..¿ Gözün görmediğine ne zmn kulak vereceksin?  İşilitmeyene ne zaman nazar edeceksin?  Zamanı kovalamayı ne zaman yakalayacaksın¿, soru sormanın cevap olduğunu bilip ne zaman  bekleyişlerde kaybolmayacaksın..?