Fûreyâ

Yollar uzayıp giderken, tökezlenmeler yaşanırken, soluk aldığımız duraklarımız mutlaka vardır.. Toprağa düşen yağmur damlasının yaydığı eşsiz koku gibi, bir çocuğun bi kelimeyi yalnış söylemsindeki tatlılık mesela, evde olmanın tarifsiz huzuru, alnın secdeyle buluşmasındaki ruhun nefes alışı gibi, avuçlarına dolan gözyaşını aminlerle yüzüne sürmek mesela, bir insanı düşündüğünde tüm dünyanın durup, tüm dertlerini unutup tebessüm etmesi gibi duraklar... Nefesin kesilecek sanırken sana soluk olabilecek, dinlediğin yerler.. Bu yerleri Rabbim kaybettirmesin bize, ve mutlaka soluk alacağımız içimize çektikçe ferahlauacağımız anların farkına vardırsın bizi..

Büyümek istiyorum. Medine ilahilerinin beni daha çok sardığı..kalbimin attığı şeylerin manidar olduğu zamanlara geçmek istiyorum.. insanlardan çok şey beklememenin verdiği sukuneti yaşamak istiyorum.. Kendi kendime olduğumu, günün sonunda yanımda sadece yine kendim olduğunu kabullenmek istiyorum. Saçımın beyazlarını, kemiklerimin ağrısını hoşgörmek, ne olursa olsun yaşamaya devam eden yetişkin yüreğe sahip olmak istiyorum. Büyümek istiyorum çünkü büyüdükçe insanın kalbi de sağlamlaşıyor. Kalbimi büyütmek, onu yetiştirmek istiyorum.